Οοο-χοο!

«Καταρχάς, καλησπέρα σας. Με λένε Μαρίνα και είμαι εδώ για να σας κάνω να βαρεθείτε με τα δικά μου φιλοσοφικά ερωτήματα. Θα μου πείτε, αφού ξέρω ότι είναι βαρετά, γιατί το κάνω αυτό. Γιατί σας το κάνω αυτό; Γιατί ήρθα σε αυτόν τον κύκλο, με αυτήν τη διάθεση; Σας μισώ, ξέρω ‘γω, και θέλω να σας εκνευρίσω; Όχι, όχι, φυσικά και δεν το κάνω για αυτό. Το κάνω γιατί είμαι βέβαιη πως έχει βρεθεί και κάποιος άλλος στη θέση μου, ίσως βρίσκεται τώρα σε αυτήν ή σε μια παρόμοια, ίσως τον τρώει το άγχος, η αγωνία, η απογοήτευση, η προσμονή για μια ηρεμία και πλήρωση, ίσως περιμένει κάτι να του συμβεί, κάτι να αλλάξει, έχοντας ξεχάσει πως η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει πρώτα, κυρίως και πάντα, πως αυτό που συμβαίνει τώρα είναι κομμάτι του. Άρα, είμαι βέβαιη πως αυτό που πρόκειται να μοιραστώ, για τον ίδιο δεν είναι βαρετό. Πάω να χτυπήσω μια τόσο μικρή πιθανότητα, που όμως δεν είναι και τόσο μικρή, απλά έχω την επίγνωση ότι δεν είναι όλα για κάθε ώρα, πως ακόμα και κάποιος ενδιαφερόμενος, πρέπει να βρίσκεται στο σωστό μουντ και περιβάλλον, σε συνθήκες που ταυτίζονται με τις δικές μου τώρα, για να καθίσει να ακούσει τον εσωτερικό μου μονόλογο.

Σκεφτόμουν τώρα, προηγουμένως, πάνω στο Αν και το Όταν. Ε… Πώς το σκεφτόμουνα, ε; Είχα μια συζήτηση με το αγόρι μου, ακόμα πιο προηγουμένως. Πάνω στη συζήτηση, ήθελα να του πω κάτι σχετικά με τη συγκατοίκησή μας, «αν.., όταν» συγκατοικήσουμε. Καθόμουν και σκεφτόμουν, λοιπόν, γιατί επέλεξα το Αν και γιατί έκανα να το αντικαταστήσω, ή μάλλον διορθώσω με το Όταν.

Το Αν ήταν το πρώτο που μου ερχόταν εκείνη τη στιγμή στο μυαλό, είναι το πιο βαθύ χαραγμένο μέσα μου, σαν – ξέρεις – να το έχω πιστέψει, ότι, ε, αφού αυτό είναι το δεδομένο, έτσι είναι τώρα η ζωή μας, έτσι είναι τώρα οι δουλειές, οι χρόνοι, οι μισθοί, τα έξοδα, η νέα κυβέρνηση, ο νέος φόβος, τα υπόλοιπα είναι ένα Αν και… αν. Και το τώρα αυτό, που δεν μου πολυαρέσει, αναπόφευκτα το συγκρίνω με τη φαντασίωση κάτι ιδανικού, έτσι το κάνω να μοιάζει πιο αιώνιο από ό,τι θα μπορούσε να είναι. Το Αν σημαίνει ότι δεν είμαι σίγουρη για κάτι διαφορετικό πέρα από αυτό που ισχύει τώρα, νιώθω σχεδόν πως δεν έχω δικαίωμα να αποζητώ κάτι παραπάνω. Μα πάμε παρακάτω… Όπου μετά μου ήρθε το Όταν, επειδή ήθελα να σκεφτώ διαφορετικά, έχω τη θέληση, την συνειδητή ρύθμιση να σκέφτομαι διαφορετικά. Δηλαδή, να μην το προδικάζω, παρόλο που το Αν είναι το πιο σωστό, το πιο συνετό, το πιο φρόνιμο και πειθαρχημένο – τρομάρα μου, κι ας κρύβει μέσα του μια απαισιοδοξία. Το Όταν είναι πιο ελπιδοφόρο, έχει μέσα του μια μικρή δόση αλκοολούχας πίστης, αλλά δεν είναι και τόσο βάσιμο. Θα ήθελα να βρεθώ τουλάχιστον κάπου στη μέση, άρα το «Αν… Όταν» δεν έχει να κάνει με το ότι είμαι σε μία πλευρά. Είμαι και στις δύο. Στη μία γιατί είμαι τώρα, στην άλλη γιατί… Θα ήθελα να είμαι; Γιατί στο ένα πιστεύω, στο άλλο είχα πιστέψει παλιότερα και θα ήθελα να ξαναπιστέψω στο μέλλον. Γιατί αυτό θεωρώ φυσιολογικό και ότι μου αξίζει, πραγματικά. Έχω δικαίωμα να μείνω με το αγόρι μου και να δούμε πώς πάει, βρε παιδιά. Έχω δικαίωμα στα βήματα προς την ευτυχία, προς αυτό που θεωρώ σκοπό ζωής. Δεν είναι άλλος από το να έχω κάποιον να μοιραζόμαστε τη ζωή μας, τους εαυτούς μας και να ψηλώνουμε.

Στο παρελθόν, όταν το Όταν ήταν Όταν, το έβλεπα και ήταν σίγουρο μέσα μου, το Αν ήταν και αυτό δεύτερο. Κάτι το οποίο σημαίνει πως, έτσι κι αλλιώς, στη ζωή μας, αν το δούμε – το βλέπω αυτήν τη στιγμή – από μια διαφόρων πλευρών σκοπιά, από μια… κάτι κυκλικό τελοσπάντων, αν το κάνουμε μια σφαίρα και την κρατήσουμε στο χέρι μας, θα δούμε ότι υπάρχουν όλα – υπάρχουν όλα… Στα χέρια μας. Είναι δικά μας. Και το Όλα γίνεται Ένα, βλέπουμε πως το «να υπάρχουν όλα» γίνεται το «να υπάρχει Ένα» – χα, ναι – όταν Γίνεται. Όταν Γίνεται, έγινε, εντάξει; Δεν υπάρχει Αν. Ούτε μας νοιάζει το ότι κάποτε υπήρχε. Είμαστε μέσα στην ευτυχία μας, συμβαίνει.

Τώρα, θα μου πεις, τι έγινε; Τι εννοώ πως έγινε; Έγινε-έγινε, ρε συ Μαρίνα κάτι συγκεκριμένο, ΤΟ συγκεκριμένο; Ή είδες να γίνεται το Όλα Ένα και το Ένα να είναι αυτό που γίνεται, το μόνο που υπάρχει, αυτό που ισχύει τώρα, τίποτα μεταξύ του «Αν… Όταν», αλλά μια αποδοχή της διαδικασίας που ενώνει το Αν με το Όταν, της σιωπής που δεν θα έπρεπε να είναι αναμονή, αλλά πραγματικά στίγματα, σημεία στον χρόνο, χτίσιμο πετραδάκι-πετραδάκι, όχι πασαλείματα, όχι κάτι ασαφές; Όχι. Τόσο που φιλοσοφώ, η γυναίκα, βλέπω το Όταν μου να σβήνει, να σβήνει και το Αν. Ποιος θα θέλει να με ακούει να μουρμουράω φιλοσοφικές ασυναρτησίες; Κάποιος ανώμαλος ίσως, που θα γουστάρει να του ψιθυρίζω τέτοια στο αυτί για να κοιμηθεί, αν όχι για κάτι άλλο. Ο Σεμπάστιαν όμως, το αγόρι μου είναι ένας πρακτικός, λογικός και εύστροφος άνθρωπος με ανησυχίες κι αυτός, αλλά δεν θα καθόταν να υπεραναλύσει κάτι που αισθάνεται, κάτι που είχε ήδη αναλύσει αυτοστιγμεί. Ξέρετε πόσο με ξεκουράζει αυτό;

Πάντως, όσον αφορά τα «τι έγινε», εννοούσα και τα δύο. Και αυτό που κανείς επιθυμεί, αλλά και αυτό που δεν σκέφτεται ότι επιθυμεί, γιατί δεν το βλέπει, δεν το οραματίζεται, γιατί ήδη το έχει και δεν ξέρει τι να το κάνει, σαν να του είναι κάτι παλιό και βαρετό, κάτι πολυφορεμένο και μπανάλ.

Αχ, να έμενε μόνο το Οτ… Αχ, να σταματήσω με τις έννοιες και τις ιδέες, καταντώ γελοία με αυτά τα παιχνίδια. Να ψάχνω, να ψάχνω τι θα γίνει Αν, τι θα γίνει αν φύγει το Αν. Αφού είπα, είπαμε, δεν είπαμε; Να ξαναπούμε; Τα ίδια θα λέμε; Το λέω στους πελάτες στη δουλειά «Μπραντς σερβίρουμε ως τις 12» και με κοιτάζουν κοκαλωμένοι, δεν βλέπουν και την ταμπέλα στην είσοδο, ούτε την υποσημείωση κάτω από το μενού, μη μιλήσω για τις λεζάντες στις φωτό και τα στόριζ στο ίνσταγκραμ, που είναι για τους πολύ ψαγμένους και οργανωμένους. Σόρρυ. Πόσα σημάδια πια; Να το κάνουμε αφίσα; Γκραφίτι στους τοίχους μας; Ταττού στο κούτελό μας; Αν θέλετε, ελάτε αύριο ξανά ή όταν θέλετε. Δεν είναι τόσο δύσβατος ο δρόμος προς τη μπραντσερί φάση μας, όσο μοιάζει ο δρόμος προς μια συγκατοίκηση στην Ελλάδα, πόσο μάλλον εδώ, στην Κέρκυρα, που οι νοικάρηδες πάνε να χτυπήσουν – ξέρω ‘γω – τα παλάτια του θεού, όσοι δηλαδή από αυτούς δεν τα έχουν κάνει ακόμα ερ-μπι-εν-μπί. Αχ, θεέ μου. Αχ.

Από τα γέλια στα κλάματα με πάω και πάλι μου έρχονται γέλια, καθώς με βλέπω να προσπαθώ να καταλάβω τι θα μπορούσε να σημαίνει το Όταν χωρίς το Αν. Τι είναι, τι θα μπορούσε να είναι το Οτ, πώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί, κάπως ποιητικά, κάπως ψυχαναγκαστικά. Τι είναι το Ο και το Τ. Κάτι πρέπει να είναι. Χαμ-χαμ. Κάπως πρέπει να τα βολέψω. Ο..Τ… Ο, τώρα; Ο!… Τεέ μου; Είναι… Ο..! Οοο! Οοο-χοο! Οοοτθ… Θαρρώ πως το Τ είναι απλά η ανάσα, που διώχνει το Ο, και… Μένει η ανάσα της στιγμής… Μένει η ανάσα της στιγμής, μένει η στιγμή, μένει… Αυτό…

Πάντως, μωρό μου, εσύ που είσαι πρακτικός εγκέφαλος, μέσα σε όλα αυτά, πώς το κόβεις αλήθεια; Να μείνουμε μαζί, εγώ κι εσύ. Μας βλέπω σε κανά μεταχειρισμένο παλιοτροχόσπιτο, γύρω-γύρω στο νησί, να ζούμε με καφέδες, αναγκαστικά, αφού θα επισκεπτόμαστε τις καφετέριες για τις τουαλέτες και τον κλιματισμό. Καλά, εντάξει, σταματώ, φοβάμαι θα με πετάξεις από το φανταστικό μας τροχόσπιτο, να μην ακούς πια τα ενοχλητικά μου ερωτήματα, ανησυχίες που δεν ξέρω αν θα έχουν ποτέ κάποια σημασία, πέρα από το να δηλώνουν την ευαισθησία μου… Είναι δύσκολο να μάθω πώς να μην ανησυχώ. Είναι δύσκολο να κάνω αυτόματη μεταβολή. Έχω πολλά βήματα ακόμα στην αυτοεκπαίδευσή μου, να γνωρίσω, να αναπτύξω. Και κάθε φορά να επινοώ, να κατασκευάζω το όχημα που θα με οδηγεί πίσω στο παρόν. Το οποίο μπορεί να είναι ένα Οοο-χοο!!!»

  

Σκέψεις της Μαρίνας στη μηνιαία συνάντηση των Άφραγκων Ερωτευμένων Νέων.

Ο Σεμπάστιαν τη βρίσκει χαριτωμένη. Αλλά πού ξέρει αυτός να μην εμπιστεύεται τον Έρωτα, ε; Γιατί άλλωστε να μην τον εμπιστεύεται. Ο Έρωταν ποτέ δεν έφταιξε. Μόνο οι προσδοκίες.

  

Ειρήνη

Κάτοχος Integrated Master του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας, με ειδικότητα τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, γλυκάθηκα από το μάθημα του Σεναρίου και ξεκίνησα να γράφω σε ένα blog. Μέσα από τη σχολή, θυμήθηκα κι επιβεβαίωσα ότι γράφοντας συγκινούμαι, διασκεδάζω, πονάω, εκφράζομαι, περνάω καλά, εκτονώνομαι. Η μικρή Ειρήνη το ήξερε πολύ καλά αυτό, αλλά δεν έδωσε ποτέ της σημασία… Τόσο φυσικό και φυσιολογικό τής φαινόταν, που δεν υπήρχε λόγος να το κάνει θέμα.

Σχετικά άρθρα