Όλα είναι φάρος

Η θάλασσα έχει σήμερα αυτό το χρώμα το σκούρο πρασινομπλέ. Κάθομαι στην καρεκλίτσα παραλίας μου και την κοιτάζω, να πιάσω, να σιγουρέψω, να ρουφήξω το τοπίο, τα όσα υπάρχουν αυτό το απόγευμα εμπρός μου και γύρω μου. Ταιριάζει η αγριάδα της με το μαύρο πειρατικό που περνάει παράλληλα σε αυτήν τη γραμμή που καταλήγει στον φάρο του Ανεμόμυλου. Πηγαίνει προς τα κάτω, γεμάτο νόμιμους και παράνομους πειρατές, που τους φαντάζομαι να πίνουν, να χορεύουν, να γελάνε δυνατά και να ερωτεύονται ακόμα πιο δυνατά. Η ατμόσφαιρα, παράλληλα με την πολυλογία των παφλασμών στα βράχια, γεμίζει και φουσκώνει ακόμα πιο πολύ με την πολυλογία των λουομένων και των λιασμένων.

Είναι απόγευμα Μαΐου και τις μέρες αυτές η θερμοκρασία έχει λίγο ανέβει ξανά στην Κέρκυρα, μετά από μια εβδομάδα βροχών, σαν κεφάλι που βγήκε στην επιφάνεια να πάρει οξυγόνο, όσο μπορεί, πριν βουτήξει στην επόμενη κακοκαιρία που σίγουρα θα έρθει. Το ιώδιο γεμίζει τα πνευμόνια μου και όπως κατεβαίνει, νιώθω τους αδένες ψηλά στα μάγουλά μου να πρήζονται. Είναι πολύ έντονη η μυρωδιά του σήμερα, πολύ χορταστική, παραπάνω από μεστή, τόσο που μου πέφτει βαριά στο στομάχι. Ας μην εστιάσω σ’ αυτό όμως.

Θα εστιάσω στην ακοή μου, στην ενέργεια που κυλάει σε αυτές τις υπέροχες πτυχές του πτερυγίου του αφτιού μου, μέχρι να γίνει παλμική δόνηση στο τύμπανο και ηλεκτρικός παλμός-σήμα στον κοχλία. Ο εγκέφαλός μου λατρεύει αυτές τις μετατροπές. Λαμβάνω διάφορες παιχνιδιάρες συχνότητες. Ανθρώπινες. Ω, η μία μόλις έπαψε. Ήταν ένας άντρας στα δεξιά μου, που μιλούσε στο τηλέφωνο και γελούσε σαν κάποιος να τον γαργαλούσε κάτω από το στήθος, μέσα στον θώρακα. Πόσο γέμισε χρώματα και σχήματα τον αέρα μέσα μου. Έφερε μπροστά μου έναν άλλο χώρο, άνοιξε εκείνην την πόρτα που πολλές φορές αγνοώ, που πάντα είναι διαθέσιμη αλλά δεν τη βλέπω. Τι τριγωνάκια φωτεινά, τι μπουρμπουλήθρες με νέον χρώματα και γραμμές που χορεύουν σαν φίδια. Τι παρτάρες! Τι διασκέδαση! Τι χαρά! Θα ‘λεγε κανείς – και η αλήθεια είναι πως τον ακούω, για να μην πω ότι τον βλέπω κιόλας και τρελαθεί τελείως – ότι βλέποντας και λέγοντας όλα αυτά, θα μπορούσα, ή όχι, το πιο πιθανό θα ήταν να είχα πάρει τίποτα – ξέρω ‘γω – ληγμένα. Αλλά εγώ απλά πέρασα από αυτήν την πόρτα.

Μια άλλη αίσθηση, τραχιά, δημιουργήθηκε από έναν κύριο στα αριστερά μου, ο οποίος έχει φλεγματάκι και το σήκωσε από το πνευμόνι του για να το ξεκολλήσει και να το ξεφορτωθεί, ανατριχιάζοντας τα κόκαλα της πλάτης μου, αν αυτό ποτέ είναι δυνατόν. Συζητάει με τον φίλο του τι θα φάνε μετά το μπάνιο. (Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι είμαι κάποιου είδους κατάσκοπος παλαιάς εποχής, με άριστη κάλυψη το καπέλο μου, τη φούξια μου φούστα, τα γυαλιά ηλίου κι ένα αθώο τετράδιο. Οι γραμμές αυτές που διαβάζεις είναι ντοκουμέντα της δημόσιας ζωής, πανηγυρικές δηλώσεις ότι κανείς δεν είναι μόνος του, παρ’ όλη τη μοναδικότητά μας.)

Συζητάνε, λέγαμε, για φαγητά. Ο φίλος του αναφέρει πόσο του έχει λείψει το παστίτσιο. Αμέσως μετά φαντασιώνεται μια πίτσα. Ευτυχώς δεν είμαι η μόνη με τόσο ανήσυχη, ενεργή φαντασία. Μιλάει πολύ ο φίλος του. Ίσως θα έπρεπε – όπως ακούγεται – να είναι ο πρωταγωνιστής αυτής της παραγράφου. Ίσως ο πρώτος κύριος όμως – όπως δεν ακούγεται – να είναι αυτός ο πρωταγωνιστής. Ίσως εγώ να κάνω προβολή τον εαυτό μου πάνω του, αφού τις περισσότερες φορές είμαι αυτή που τη “βρίσκει” περισσότερο με το να ακούει. Άλλωστε, ποια είναι η πρωταγωνίστρια όλων αυτών των γραμμών; Άντε.

Ας αφήσουμε λίγο τα ηχητικά κύματα, γιατί δεν θα τελειώσω άλλο. Απέναντι η Σαγιάδα φαίνεται θολή. Σαν να υπάρχει ένα νέφος που την καλύπτει, ένα ημιδιάφανο πέπλο, το οποίο ενώνεται τόσο αρμονικά με το γκριζογάλανο του ουρανού, μέχρι αυτό να γίνει καθαρό γαλάζιο εκεί ψηλά. Κοιτάζω και βλέπω μια σχεδόν κυκλική λίμνη ουρανού που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα από μονοπάτια σύννεφων, που όλο ανοίγουν και όλο απλώνουν. Το σχήμα της λίμνης αλλάζει με κάθε πνοή μου, με κάθε δευτερόλεπτο, τόσο που σε λίγο δεν θα υπάρχει. Τόσο, που σε λίγο δεν θα υπάρχει, αλλά – και – γιατί, όσο υπάρχει αλλάζει. (Φιλοσοφικό alert.) Η ύπαρξη, η αλλαγή, ο θάνατος είναι καταστάσεις του ίδιου πράγματος. Η δημιουργία έρχεται από την αλλαγή. Η αλλαγή είναι σαν το DNA της ύπαρξης.

Οι δύο φίλοι χαιρετήθηκαν. Έσπασε το σχήμα τους, αλλά δεν πειράζει. Τα σχήματα πάνε κι έρχονται. (Αναλογίσου τους Backstreet Boys, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το ’93, έκαναν θραύση, μετά διαλύθηκαν για πέντε χρόνια, μετά τα ξαναβρήκαν, μετά έφυγε ο μάνουλος ο Kevin και οι άλλοι τέσσερις συνέχισαν, μετά από έξι χρόνια γύρισε ο μάναρος κι έκτοτε το σχήμα τους είναι όπως αρχικά. Στο περίπου. Ή ίσως, μην το αναλογιστείς και απλά μείνε με το φιλοσοφικό alert.) Τα σχήματα… Και η σκέψη μου μπορεί να συνεχίσει αιώνια να τα βλέπει και ταυτόχρονα να τα αναπαράγει και να τα αναλύει, ή τουλάχιστον μέχρι να το συνειδητοποιήσω βαθιά. Ότι η ζωή είναι έτσι. Ίσως όμως, η παρατήρηση της διαρκούς αλλαγής, της ζωής και η αποφυγή της αυστηρής νοητικής συνειδητοποίησης με οδηγεί απευθείας μέσα από το πέρασμα της αιωνιότητας. Εκεί, εδώ, όπου όλα είναι απλά και μία άπλα. Τι πρόσβαση. Τι μαγικό εισιτήριο. Στο αιώνιο.

Ειρήνη,
η πρωταγωνίστρια αυτού του κειμένου.

Κάτοχος Integrated Master του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας, με ειδικότητα τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, γλυκάθηκα από το μάθημα του Σεναρίου και ξεκίνησα να γράφω σε ένα blog. Μέσα από τη σχολή, θυμήθηκα κι επιβεβαίωσα ότι γράφοντας συγκινούμαι, διασκεδάζω, πονάω, εκφράζομαι, περνάω καλά, εκτονώνομαι. Η μικρή Ειρήνη το ήξερε πολύ καλά αυτό, αλλά δεν έδωσε ποτέ της σημασία… Τόσο φυσικό και φυσιολογικό τής φαινόταν, που δεν υπήρχε λόγος να το κάνει θέμα.

Σχετικά άρθρα